uniGENDER

Tytułowe pojęcia gender i wizualność, będące motywem przewodnim tego numeru uniGENDER, wyznaczają przestrzeń, którą – słowami Mimi White – można nazwać „areną praktyk reprezentacji” (1998: 172). Zarazem gender, jak i wizualność noszą znamiona polityki wyobrażeniowej, kulturowej kreacji czy producenta sensów. Dlatego też niniejszy numer będzie dotyczył reprezentacji.

Czy możemy między gender a wizualnością postawić znak równości? Na poziomie podstawowym, ogólnym – owszem. Odnoszą się one bowiem do powierzchniowej, obrazowej, performatywnej struktury płci oraz kultury. W ich obrębię „zdarzają się” przedstawienia – szczególne, kulturowe obrazy. Wskazują na znaczenia kryjące się za określonymi rytuałami i tradycjami oraz sposobami prezentacji. W powyższym kontekście wizualność jest rozumiana jako przestrzeń dopuszczająca reprezentację praktyk produkcji i wymiany znaczeń pomiędzy członkami danego społeczeństwa bądź konkretnej grupy. Ogólnie mówiąc nadajemy rzeczom znaczenia poprzez sposób ich reprezentacji [por. Hall, 2003]. Gender należy rozpatrywać tutaj jako praktykę odgrywania i odtwarzania wzorów płci, jako określone sposoby ich utrwalania. Widzimy zatem, że mamy do czynienia z metodami uaktywniania znaczeń i sensów poprzez ich wizualną prezentację.

przeczytaj cały artykuł wstępny